04/24 2017

Krótka refleksja na temat samouszkodzeń

Samouszkodzenia to celowe zadawanie sobie bólu i cierpienia. Nie wiążą się z zamiarem samobójczym, lecz służą uzyskaniu szybkiej ulgi i obniżeniu napięcia wewnętrznego. Osoby samookaleczające się doświadczają szeregu bolesnych uczuć oraz poczucia, iż nie są w stanie kontrolować impulsu robienia sobie krzywdy. Interwencję terapeutyczną należy podjąć jak najszybciej ze względu na możliwość utrwalenia działań autoagresywnych.

Najczęściej okaleczają się nastolatkowie i osoby do 35 r.ż. Pierwsze okaleczenia zdarzają się zazwyczaj między 12 a 18 r.ż. Statystyki pokazują, iż pośród adolescentów 11 na 100 przynajmniej raz w życiu dokonało samookaleczenia.

Jakie zachowania nastolatka mogą wiązać się z samokaleczeniami?

  • widoczne zmiany w zachowaniu swojego dziecka,
  • trudne do wytłumaczenia blizny, zadrapania i siniaki,
  • skłonność do noszenia ubrań z długim rękawem niezależnie od pogody,
  • unikanie zajęć, które wymagają przebierania się,
  • długie przesiadywanie w łazience,
  • żyletki, pinezki, nożyki lub inne ostre narzędzia znajdujące się w rzeczach osobistych.

Co zrobić, gdy zauważysz, że ktoś w Twoim najbliższym otoczeniu okalecza się:

  • porozmawiaj z nim atmosferze spokoju i bezpieczeństwa,
  • nie obwiniaj i nie osądzaj! W ten sposób możesz przyczynić się do kumulowania kolejnych nieprzyjemnych stanów emocjonalnych,
  • pomóż mu w nazwaniu swoich emocji,
  • zachęcaj do do stosowania innych, konstruktywnych form rozładowywania napięć,
  • zachęć go do konsultacji z psychoterapeutą i lekarzem specjalistą,
  • podejmując interwencję, przeanalizuj aktualną sytuację dziecka: zwróć uwagę na relacje rodzinne, kontakty z rówieśnikami oraz sytuację szkolną.

Autor: mgr Małgorzata Rudnicka

 

Literatura:

Walsh B.: Terapia samouszkodzeń. Kraków: WUJ.

Wycisk J., Ziółkowska B. (2010) Młodzież przeciwko sobie. Zaburzenia odżywania i samookaleczenia – jak pomóc nastolatkom w szkole. Warszawa: Wydawnictwo Difin.

Leave a Comment

14 − 2 =